
De Jager houdt wel van het geschreven woord. De gedachten die tijdens de eenzame kilometers door het hoofd spoken moeten ergens naartoe. Gevangen tussen principes en gezond verstand probeert de Jager zijn fietsminnende gedachten neer te schrijven.
We zijn 18 mei. Het aantal uren zonlicht begint te pieken, de temperaturen zijn al een aantal dagen zeer aangenaam en de barbecue heeft zijn werk ook al gedaan. We zitten rustig in de tuin, de kinderen spelen. Er komt een berichtje binnen:
‘Iemand goesting in een tijdritje op vrijdagavond 20 juni?’
Ik bekijk de affiche van de wedstrijd.
Bacwalde? Dat is in Boechout? Juist.
20/6? Agenda staat leeg.
Wedstrijden zijn niet echt mijn ding, maar ik heb wél zin in een uitdaging – iets dat me prikkelt op een hoger niveau dan waar ik nu zit. Een doel, zeg maar.
Ik heb een maand om te trainen. Niet gigantisch veel, maar ook zeker niet niet niks.
Ik antwoord: ‘Ik overweeg’.
We zijn 19 mei. We zijn ingeschreven voor een tijdrit, Martin & ik.
Tijd om even na te denken over hoe we onze benen kunnen veranderen in krachtpatsers. Even afstemmen thuis, wanneer de fietsuren het beste uitkomen. Kwestie van timemanagement.
Op fysiek vlak helpt de trainingsapp Join mij met gerichte trainingen. Leuk, want het geeft de ritjes meer inhoud en zorgt dat we sneller vooruitgang boeken.

In de weken naar de tijdrit toe, zien we onze hartslag dalen, de gemiddelde snelheid stijgen en zo dus de conditie toenemen.
Dat vermoeden we althans, een vermogensmeter zou het ons zeker nauwkeuriger kunnen vertellen.
We trainen als we zin hebben en ook als we geen zin hebben, want discipline is belangrijker dan motivatie. Het dagelijkse woon-werkverkeer bewijst zijn aanwezigheid in de statistieken. Het houdt de conditie vast, een ideaal moment voor recovery rides.
Vier weken en een aantal Strava top 10 plaatsen later ben ik relatief tevreden. Statistisch en gevoelsmatig zijn we beter: onze beste vorm van de laatste drie jaar. Al moet ik toegeven: ooit waren we nóg beter. De situatie was toen anders, dat hebben we intussen aanvaard.
Twee dagen voor de tijdrit even op verkenning.
Ook al kennen we den Boshoek al wel langer, het is altijd een goed idee om op voorhand nog eens goed te controleren waar we exact gaan rijden. Tijdens de wedstrijd wil je je niet meer bezighouden met hoe het wegdek er precies bij ligt of hoe scherp elke bocht gaat, je moet gewoon gas kunnen geven, denktijden minimaliseren. Samen de benen testen was tof. Even gas geven, ronddraaien, roepen en de goesting zit hoog bij ons beide.
We zijn 20 juni. Naarmate de werkdag vordert, nemen de zenuwen toe. Het weer lijkt ons goed gezind te zijn: niet te veel wind, niet te warm, geen onweer.
Eerste opdracht: duotijdrit.
De eerste indruk van de concurrentie? Ze zullen hard gaan. Uiteraard, dat is de bedoeling.
We beginnen eraan. Hartslag in het rood vanaf het begin. Het tempo strak, de houding zo aero mogelijk. We gaan dus hard, maar in het achterhoofd weergalmt het: straks komt er nóg!

Tweede opdracht: solo.
Er was ongeveer een uur recuperatietijd na de duotijdrit. Het voelt genoeg. De eerste meters na het startsignaal bleek dat een illusie. De vermoeidheid komt al snel terug naar boven. We houden de man achter ons in het oog, hij mag niet te snel naderen. Ik besef na 3 km ook wel dat het beste er af is door de duo tijdrit maar gewonnen geef ik me niet. Ik heb nog het gevoel toe te komen met twee longen, dus er is nog reserve. Beetje fluimen, spieren tot nét niet tegen de krampen trappen en dan pas kunnen we zeggen dat we alles gegeven hebben!
Ik ben blij dat ik kan uitklikken als ik over de finish rijd. Nu is het een kwestie van de hartslag 100 bpm naar beneden te krijgen en het lichaam weer normaal te laten functioneren vooraleer we de avond eindigen met een pintje (misschien twee).

Voor de duorit eindigen we op plaats 8 van 17. We fietsten aan gemiddeld 40,5 km/u over de afstand van 7,6 km.
Voor de solorit strandde ik op plaats 35 van 66.
Conclusie: volgend jaar meer trainen, om nóg sneller te kunnen gaan. Per slot van rekening fietsen we toch om beter te worden.
Merci trouwens aan alle supporters voor jullie (al dan niet verwachte) aanwezigheid!
